ทดลองทำลาซานญ่าหนแรก เลือกทำเมนู Mushroom + Parma Ham Lasagne เพราะว่าดูจากวิธีทำแล้วเหมือนมันจะทำง่ายกว่า Classic Bolognese Lasagne ที่คุ้นเคยกันดี

แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วมันทำยากกว่าที่คิด แล้วยังใช้หม้อ + กระทะเปลืองมาก (เคี่ยวนม, ต้มซอส, ลวกเส้น, ผัดเห็ด อย่างละกระทะ!) สุดท้ายผลออกมาหน้าตาตามในรูป

จัดว่าเป็นผลงานที่ล้มเหลว – กะปริมาณส่วนผสมไม่ถูก ได้ซอสออกมาน้อยเกินไป, ต้มเส้นได้ไม่นุ่มพอดีแบบ al dente ผลก็คือว่า หลังจากเอาไปอบ แป้งพาสต้าแข็งเกินไป (ตรงขอบๆ นี่กรอบหยั่งกับเกี๊ยว) แต่โชคยังดีที่ซอสรสชาติใช้ได้อยู่

ที่น่าเสียดายที่สุดคือ ครีม (กล่องละ 110) หมดไปครึ่งกล่อง, ปาร์มาแฮม (ขีดละ 95) หมดไป 5 แผ่น, พาร์เมซานชีสอีกเยอะพอสมควร จัดว่าเป็นเมนูแพง เปลืองตังค์พอๆ กับตอนทำกราแตงเลย T-T

เอาไว้ทำแล้วประสบความสำเร็จเมื่อไหร่ค่อยมาเขียนขั้นตอนการทำอีกที

ใช้ AutoHotkey มาได้เดือนกว่าๆ รู้สึกว่าชีวิตสะดวกขึ้นเยอะ

ฟีเจอร์ที่ใช้หลักๆ ก็คือการสร้างฮอตคีย์สำหรับรันคำสั่งต่างๆ แต่จริงๆ ตัวโปรแกรมสามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น เช่น สั่งคลิกเมาส์/กดปุ่มคีย์บอร์ด, สร้างฟอร์มรับข้อมูลจากผู้ใช้, แปลงคำย่อเวลาพิมพ์ให้กลายเป็นคำเต็มๆ เช่น brb -> be right back, ฯลฯ ขึ้นอยู่กับจินตนาการของคนเขียนสคริปต์

สำหรับฮอตคีย์ที่ใช้บ่อยสุดคือ สั่งปิดมอนิเตอร์เฉยๆ อีกอันคือสั่งปิดมอนิเตอร์ + ล็อคคอมพิวเตอร์ ซึ่งช่วยให้ประหยัดแบตไปได้เยอะทีเดียว (ผมไม่ชอบเสียบ adapter ทิ้งไว้) นอกนั้นก็เป็นฮอตคีย์สำหรับเรียกโปรแกรมที่ใช้ประจำ เช่น Firefox, Cygwin, Notepad++ ส่วนโปรแกรมอื่นๆ ก็ใช้ Launchy เรียกเอา

สำหรับสคริปต์ที่ใช้ก็แน่นอนว่าไปลอกชาวบ้านมาอีกที เอามาแปะไว้เผื่อมีคนสนใจ

#NoEnv
#NoTrayIcon
#SingleInstance force
 
#z::
Sleep 500
SendMessage 0x112, 0xF170, 2, , Program Manager
Return
 
#x::
DllCall("LockWorkStation")
Sleep 500
SendMessage 0x112, 0xF170, 2, , Program Manager
Return
 
#f::
  Run %A_ProgramFiles%\Mozilla Firefox\firefox.exe
  WinWait, Mozilla Firefox, , 5
  WinActivate
Return
 
#n:: Run %A_ProgramFiles%\Notepad++\notepad++.exe
 
#t:: Run C:\Cygwin\bin\mintty.exe -

เซฟเป็นไฟล์ .ahk แล้วแปลงเป็น .exe ใส่ไว้ในโฟลเดอร์ Startup เป็นอันเสร็จพิธี

อธิบายวิธีใช้เล็กน้อย

• Win-Z: ปิดมอนิเตอร์
• Win-X: ล็อคคอมพิวเตอร์ และปิดมอร์นิเตอร์
• Win-F: รัน Firefox
• Win-N: รัน Notepad++
• Win-T: รัน Cygwin (terminal)

Barcelona 2 – 0 Manchester United

กองแช่งซาบซึ้งนัก!

ในงาน BarCamp Bangkok 3 ที่เพิ่งผ่านไป ได้มีโอกาสไปนั่งร่วมวงในหัวข้อเรื่อง TNOC (Thailand National Online Campaign) ฟังชื่อโครงการทีแรก ก็ยังงงๆ อยู่ นึกภาพไม่ออกว่าจะเป็น campaign ประเภทไหน เลยต้องลองเข้าไปฟังดู เผื่อจะสามารถช่วยเหลืออะไรได้

รายละเอียดของ campaign ที่เข้าใจคือ เนื่องจากผลกระทบจากภาวะความวุ่นวายทางการเมือง ทำให้นักท่องเที่ยวไม่กล้าเดินทางมาเมืองไทย ทำให้รายได้จากการท่องเที่ยวของประเทศลดลง จึงมีไอเดียทำการตลาดออนไลน์แบบ viral marketing เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับประเทศ สร้างความเชื่อมั่นให้กับต่างชาติ

วิธีการก็คือใช้การโปรโมทการท่องเที่ยวประเทศไทยผ่านทาง Social Network ใหญ่ๆ ของโลกอย่างเช่น Facebook, Twitter, Flickr, YouTube

โอเค อ่านรายละเอียดคร่าวๆ ที่อยู่บน slide ก็พอจะเห็นว่ามีประโยชน์อยู่ แต่พอตอนที่เค้า discuss กัน ทำไมมันเหมือนเป็นหนังคนละม้วน ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะ session ที่เข้า เป็น #TNOC part 2 (ผมไม่ได้เข้า part 1) ถึงได้เข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า เพราะเรื่องที่คุยกัน มีเรื่องท่องเที่ยวอยู่หน่อยเดียว ประเด็นหลักกลับไปอยู่ที่เรื่องของการแก้ไขหน้าเกี่ยวกับประเทศไทยของ wikipedia ภาษาอังกฤษ เพราะว่าชาวต่างชาติ จะได้เข้าใจเรื่องราวของประเทศไทย “อย่างถูกต้อง” ตามที่เราอยากให้เค้าเข้าใจ

ตัวอย่างเช่นว่า wikipedia หน้า Thailand ไม่ค่อยมีเนื้อหาเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเลย ทำไมมีแต่เนื้อหาเรื่องรัฐประหาร / ความวุ่นวายทางการเมือง หรือว่าทำไมเนื้อหาในหน้านี้ มีแต่เรื่องบทบาททางการเมือง / Lese majeste ทำไมไม่ค่อยจะมีเรื่องพระราชกรณียกิจบ้างเลย หรือเรื่องของการท่องเที่ยว ทำไมถึงมีเนื้อหาเกี่ยวกับตำรวจทำร้ายนักท่องเที่ยวอยู่ด้วย เราควรจะต้องนำเสนอด้านดีๆ ของประเทศเราสิ ฯลฯ

มีงานอภิปรายครั้งหนึ่งที่ผมเคยได้ฟัง มีวิทยากรท่านหนึ่งบอกว่า คำว่า “ด้วยความเคารพ” เป็นคำพูดสุภาพ ใช้พูดเกริ่น ก่อนที่จะแสดงความไม่เห็นด้วย คงต้องขอยืมมาใช้หน่อย

“ด้วยความเคารพ” ถ้าคิดจะทำกันโดยเน้นเรื่องนี้ ผมก็อยากจะขอเรียก campaign นี้ใหม่ว่า “โกหกช่วยชาติ”

ในความเห็นอันต้อยต่ำของผม การกระทำแบบนี้ไม่ได้ต่างอะไรไปจากการพยายามจะเซ็นเซอร์ข่าวสารที่ชาวต่างชาติได้รับ เราเซ็นเซอร์กันเองในประเทศเยอะแยะแล้วยังไม่พอ อะไรที่เราไม่ชอบ คนต่างชาติก็ไม่ต้องได้เห็น

การจะเข้าไปแก้ไขเนื้อหาของ wikipedia อย่างน้อยก็ขอให้มีหลักฐานอ้างอิงให้ชัดเจน การกล่าวอ้างความเชื่อของตัวเองลอยๆ โดย “มั่ว” ข้อมูล มันดูแล้วน่าสมเพชมากกว่าน่าเชื่อถือ เช่น “ประเทศไทยมีกฎหมายหมิ่น โทษติดคุก 15 ปีจริง แต่ไม่เคยมีคนต่างชาติคนไหนต้องติดคุก ศาลตัดสินความผิดแล้ว หลังจากนั้นทุกคนก็ได้รับอภัยโทษหมด” ถ้าคนที่พูดแบบนี้คิดว่าเป็น fact ก็ควรจะไปหาหลักฐานมายืนยันให้ได้ว่ามันเป็น fact ไม่ใช่ว่ายึดมั่นกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อถือด้วย blind faith แล้วก็โทษว่าพวกคนต่างชาติไม่เข้าใจเรา (หรือพวกเราบางคนสมควรจะไปอยู่ต่างชาติ?)

การโปรโมทการท่องเที่ยวโดยการทำเว็บ ปั่น SEO นั้น มันจะมีประโยชน์อย่างที่คิดหรือเปล่า? ปกติ keyword ในกลุ่มท่องเที่ยวโดยทั่วไปจะมีการแข่งขันกันดุเดือดมากอยู่แล้ว การเข้าไปสู้ตรงนี้เป็นเรื่องยาก และยังไงเว็บกลุ่มที่ติดอันดับต้นๆ ในการค้นหา ก็มักจะเป็นเว็บที่ทำเพื่อหารายได้จากการท่องเที่ยวในไทยอยู่แล้ว จะไปทำแข่งทำไม?

เว็บโปรโมทการท่องเที่ยว สร้างความเชื่อมั่น ก็มีตัวอย่างดีๆ ของเมืองนอกอยู่หลายแห่ง อย่างเช่น campaign The Best Job In the World หรือการโปรโมทเชิงบวก ให้มีส่วนร่วมอย่างสร้างสรรค์ เช่น SpreadFirefox หรือ Gmail Video เป็นต้น ไม่อยากให้สับสนระหว่างคำว่า contribute กับ spam

ความศรัทธาในโครงการนี้ยิ่งถดถอยลง เมื่อได้สัมผัสบรรยากาศโดยรวมในห้องที่อภิปรายกัน นี่มัน BarCamp หรือว่าเข้าค่ายลูกเสือชาวบ้าน?

ใน campaign นี้มีคนรู้จักเข้าไปทำอยู่หลายคน หลายๆ คนก็เป็นคนในวงการที่ผมนับถือ แต่ว่า “ด้วยความเคารพ” ผมไม่เห็นด้วยกับการกระทำแบบนี้ หวังว่าการที่ไม่เข้าไปช่วยเหลืออะไร และออกความเห็นคัดค้านแบบนี้แล้ว จะไม่ทำให้ผมโดนมองว่าเป็นพวกขี้อิจฉา ด่าอย่างเดียวแต่ไม่ยอมทำอะไรนะ ก็แค่อยากจะออกความเห็นในฐานะคนใช้อินเทอร์เน็ตคนหนึ่งบ้าง

เปิด session คู่กับ @markpeak ในงาน BarCamp Bangkok 3 ที่เพิ่งผ่านมา เรื่อง “เป็นผู้ชายอบอุ่นด้วยการทำอาหาร”

ทีแรกคุยกันไว้ว่าอยากจะเอาอุปกรณ์มาทำเมนูง่ายๆ แต่มันยุ่งยากเกินเลยต้องล้มเลิกไป สุดท้ายก็มาพูดสดกันหน้าเวที ไม่มีซ้อม ทุลักทุเลหน่อย ขออภัยทุกท่านที่เข้ามาฟังไว้ ณ ที่นี้

แปะสไลด์ให้ดูเฉยๆ ข้างในมีแต่รูปไม่ค่อยมีเนื้อหา

เป็นงาน Barcamp Bangkok ครั้งแรกในชีวิต (2 ครั้งก่อนหน้านี้ไม่เคยไปเลย ไม่รู้ไปอยู่ไหนมา) ไปถึงประมาณ 9 โมงนิดๆ เดินเข้าไปในมหา’ลัยศรีปทุมก็เจอป้ายบอกทาง และมีทีมงานประจำอยู่หน้าลิฟต์ใต้ตึกที่จัดงาน รูปแบบงานจะเริ่มจากให้แต่ละคนเสนอและโหวตหัวข้อที่อยากฟังก่อน โดยทุกคนจะมารวมกันที่โรงยิมชั้น 12 พอได้ schedule แล้วค่อยแยกย้ายกันไปตามห้องบรรยายที่จัดไว้ที่ชั้น 9 และ 10 ตอนไปถึงคนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไร เมื่อเทียบกับจำนวนที่ register ในเว็บ แต่กะคร่าวๆ น่าจะไม่ต่ำกว่าร้อย บรรยากาศก็อย่างรูปด้านบน

ไปถึงก็ลงทะเบียน รับป้ายมาเขียนชื่อ, ที่ทำงาน, tag แล้วเอาคูปองไปแลกเสื้อ Barcamp สุดเท่ ใครอยากพูดเรื่องอะไรก็หยิบกระดาษมาเขียน แล้วเอาไปแปะไว้ตรงอัฒจรรย์ด้านข้าง ใครสนใจเรื่องไหนก็หยิบมาร์กเกอร์ที่วางไว้แถวๆ นั้น ไปขีดโหวตได้เลย

ตรงกำแพงด้านหลังสุด จะมีโปรเจกเตอร์แสดงรายการ tweet ที่มี tag #barcampbkk3 ตอนไปถึงได้ยินคนแซวว่า ช่วยๆ กัน tweet หน่อย มีแต่หน้า @sugree เต็มกำแพง xD

ตอนลงทะเบียนมีฮาเล็กๆ เพราะ @jfxberns ประกาศออกไมค์ว่า ใครใช้วินโดวส์ให้มายืนรวมกลุ่มทางซ้าย ใครใช้ลินุกซ์ให้มารวมกันทางขวา ส่วนใครใช้แมคให้ไปรวมกันด้านหลัง จากนั้นก็บอกว่า “คนใช้วินโดวส์ เดินไปทักทายคนใช้ลินุกซ์คนไหนก็ได้ ที่คุณไม่รู้จัก 1 คน” อะไรทำนองนี้ สังเกตเห็นส่วนใหญ่ก็ทำท่างงๆ ยืนรีๆ รอๆ กันอยู่ซักพัก @jfxberns ก็ยิงมุก “ส่วนคนใช้แมค ก็คุยกันเองไปแล้วกัน เดี๋ยวจะไปทะเลาะกับชาวบ้านเปล่าๆ” เลยได้ฮากันไป 1 ดอก

จากนั้นผู้คนก็ทยอยมากันเรื่อยๆ จำนวนหัวข้อก็เพิ่มขึ้นเป็นหลักร้อย แต่รู้สึกว่าจะน้อยกว่าคราวที่ผ่านๆ มา (ได้ยินประกาศว่าต้องการหัวข้อเพิ่ม) ระหว่างนี้ก็มีการสัมภาษณ์คนที่มางาน, โปรโมตหัวข้อตัวเอง, ฯลฯ จนประมาณ 11 โมงก็รวบรวมคะแนนโหวต และจัดตารางบรรยายลงในแต่ละห้อง ตอนนี้ทุกคนก็จะมามุงๆ ดูตาราง แล้วก็จดกันไว้ว่าเวลาไหน จะไปห้องไหน จากนั้นก็แยกย้ายกันไป สำหรับเรื่องที่ผมเข้าไปฟังก็มีดังนี้

11:30 น.

หัวข้อประมาณ “2-3 เทคนิคที่จะทำให้ presentation น่าสนใจ” ปรากฏว่าเข้าไปแล้วเจอ bullet list เป็นร้อย -_-” แต่คนพูดก็พูดได้ดี ทำให้ไม่น่าเบื่อมาก และถือเป็นการทบทวนทฤษฏีวิธีการนำเสนอไปในตัว (เวลาปฏิบัติจริงไม่เคยทำได้ซักที =.=) ก่อนจบ session มีแจกแผ่น Windows 7 RC ด้วย

12:00 น.

หัวข้อ “Due Date: The root of all evil” เป็นเรื่องของปัญหาที่เกิดขึ้นเวลาใช้ Agile development มีฉายวิดีโอด้วย แต่ไม่มีเสียง แถมผมดันไปนั่งหลัง อ่าน sub ไม่เห็นอีก เลยไม่ค่อยสนุกเท่าไร สังเกตมีฝรั่งมานั่งดูด้วย ไม่รู้ว่าตอน discussion ที่เราหัวเราะกันกลิ้ง เค้าจะเข้าใจหรือเปล่า

12:30 น.

หัวข้อ “Comics for Dummies” ของ @rerngrit เข้าไปฟังแล้วพบว่าความรู้เรื่อง comics ของเรายังอ่อนด้อยมาก เพิ่งรู้ว่ามันมี universe, multiverse อะไรพวกนี้ แต่ก็ได้อะไรหลายอย่างทีเดียว เช่น นิตยสาร Forbes มีการจัดอันดับความรวยของตัวละครใน comics ด้วย (ทำไปได้) ที่ดูแล้วเห็นภาพชัดเจน คือความแตกต่างระหว่าง comics กับ manga ที่ฮาสุดคงเป็นตอนเปรียบเทียบ Batman กับ Iron Man หุหุ สำหรับแฟนๆ comics ไม่ควรพลาด COMICS66.com

13:00 น.

พักกินข้าว ตอนเดินออกจากโรงอาหาร เห็นมีคนยืนแจกเสื้อยืดอยู่ เลยไปขอมา 1 ตัว

14:00 น.

หัวข้อ “CMS Showdown: สงครามน้ำลาย CMS” นับได้ว่าเป็นไฮไลต์ของวันสำหรับผมเลยทีเดียว คนฟังล้นหลามมาก ประกอบกับห้องเล็ก นอกจากนั่งโต๊ะเล็กเชอร์กับนั่งตามพื้นแล้ว ยังมีคนยืนฟัง และเปิดประตูฟังอีกด้วย ขนาดเป็น session เรียกน้ำย่อยก่อนแข่งจริงยังฮาแบบไม่ยั้ง แต่ละทีมก็บลัฟกันแหลก ชอบที่ @iMenn เปรียบเทียบแต่ละ CMS เป็นระบบปฏิบัติการ ลองคิดๆ ตามดูก็รู้สึกว่าเออ… จริงแฮะ ตอน @sugree ขายของก็ฮา “Drupal ทำได้ทุกอย่าง หลับตาคลิกก็ยังได้… ถ้าให้ @sugree ทำ” ส่วน @lungkao (น่าจะใช่นะ ดูจาก avatar) ก็ไม่น้อยหน้า “WordPress ไว้ให้ชาวบ้านใช้, Drupal เอาไว้เขียน blog, ส่วนงานที่ซับซ้อนกว่านั้น ก็ใช้ Joomla!” สรุปว่า WordPress ลอยตัว ส่วน Drupal กับ Joomla! ก็ยังกินกันไม่ลง ดูรายละเอียดการแข่งขันได้ที่ Barcamp Bangkok 3 CMS Showdown

14:30 น.

หัวข้อ “Portrait 100 นางแบบ ใน 3 เดือน” นำเสนอโดย ช่างภาพแมวเหมียว และ @poakpong คนดูเยอะมากเหมือนกัน จำรายละเอียดที่พูดไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่าเค้าถ่ายภาพนางแบบได้ 100 คน ภายใน 3 เดือน แล้วก็มีภาพตัวอย่างเต็มไปหมด ละลานตามาก มีทริปนู้ดด้วย สุโก้ยยย~ รู้สึกได้ว่ามีรังสีอำมหื่นแผ่เต็มห้อง 555+

15:00 น.

หัวข้อแนวๆ “Malware and Antivirus Trend 2009″ ผิดคาดเล็กน้อย เพราะนึกว่าจะเป็นการแนะนำ malware หรือ virus ใหม่ๆ แนะนำรูปแบบการโจมตี และวิธีการป้องกัน อะไรทำนองนั้น แต่ปรากฏว่าเป็นการรีวิวโปรแกรมป้องกันไวรัส 3 ยี่ห้อ คือ Kaspersky, BitDefender และ NOD32 ซึ่งก็โอเค ทำให้เห็นว่าโปรแกรม antivirus สมัยนี้ มีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวกันทั้งทางด้าน UI และฟีเจอร์เสริม ที่เหลือก็วัดกันที่การใช้ทรัพยากรเครื่อง และ engine ที่ใช้ในการตรวจจับไวรัส ก่อนหมดเวลามีตอบคำถาม ได้เสื้อยืดจาก citec.us มา 1 ตัว ^_^

15:30 น.

หัวข้อ “Freeware and Free Service for Freelancer” อันนี้ก็คนฟังล้นหลามอีกเช่นกัน โชคดีเข้าไปเร็ว เลยได้นั่งโต๊ะเลกเชอร์ แต่กว่าจะได้ฟังก็เหลือเวลาอีกประมาณ 15 นาที เนื่องจากเกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิค โน๊ตบุ๊คของ @ripmilla ต่อโปรเจกเตอร์ไม่ได้ เกือบได้เห็นการใช้โน๊ตบุ๊คนำเสนอผ่านเครื่องฉายแผ่นใสแล้ว สรุปสั้นๆ ว่า ทุกอย่างที่นำเสนอใน session นี้ เข้าไปดูได้ที่ Freeware.in.th

16:00 น.

Barcamp ยังคงดำเนินต่ออย่างเมามัน ส่วนผมโดดกลับบ้านก่อน เป็นอันจบงาน Barcamp Bangkok 3 สำหรับผมในปีนี้

สุดท้ายขอขอบคุณ sponsor และทีมงาน Barcamp Bangkok 3 ทุกท่านครับ ที่ทำให้เกิดงานอสัมมนาฟรีและดีแบบนี้ คราวหน้าจะพยายามมีส่วนร่วมให้มากขึ้น

ช่วงนี้กระแส “บร๊ะเจ้าโจ๊ก” มาแรงมาก ถึงกับต้องไปหา MV มาดูคลายสงสัยว่าทำไมจึงเป็นอย่างงั้น

แต่ในที่สุดก็เข้าใจว่า ผมไม่ได้หา MV ของบร๊ะเจ้าโจ๊กมาดู แต่เป็นบร๊ะลานุภาพของบร๊ะเจ้าโจ๊กต่างหากที่บันดาลให้ผมได้ดู MV เหล่านั้น

ชาบู ชาบู ~

แปะ MV เพลง “เบอร์สำรอง” ที่ตอนนี้กำลังโปรโมท บร๊ะเจ้าโจ๊กท่านเมพขิงๆ ต้องลองดูด้วยตัวเอง ไม่เชื่ออย่าลบหลู่!

จดไว้กันลืม

เวลาที่เรา SELECT ข้อมูลจาก MySQL ปกติก็จะเขียนกันแบบนี้
SELECT * FROM data ORDER BY id LIMIT 10,10

แต่ถ้าวันหนึ่ง เรามีข้อมูลมากๆ แล้วต้องการข้อมูลที่ LIMIT เยอะๆ เช่น
SELECT * FROM data ORDER BY id LIMIT 900000,10

Query แบบหลัง จะช้ากว่าแบบแรกอยู่เยอะ
วิธีที่จะ optimize ให้ query แบบหลัง ทำงานได้เร็วขึ้นทำได้แบบนี้
SELECT * FROM data WHERE id >= (SELECT id FROM data ORDER BY id LIMIT 900000,1) LIMIT 10

โดยที่ id ต้องเป็น index จะทำให้ใน subquery สามารถทำงานได้รวดเร็ว

ตั้งแต่ทำอาหารมา ยังไม่เคยทำเมนูที่เป็นปลาหมึกมาก่อนเลย (เคยทำโอโคโนมิยากิไส้หนวดปลาหมึกไปหนนึง แต่ไม่นับดีกว่า) เพราะว่าปกติเวลาออกไปซื้อของสดตาม supermarket ก็มักจะเดินหยิบแต่ของที่แพ็คใส่ถาดห่อพลาสติกไว้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งส่วนมากมันจะมีแต่ หมู เนื้อ เป็ด ไก่ บางที่อาจมีของแปลกอย่างเนื้อจระเข้หรือนกกระจอกเทศ แต่ว่าอาหารทะเลสด ปกติต้องไปเลือกเอง คีบใส่ถุง เอาไปชั่ง คิดราคาตามน้ำหนัก ออกจะวุ่นวาย เลยไม่ค่อยได้ซื้อ

พอดีวันก่อนเกิดอยากกินปลาหมึกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ (คิดว่าเป็นเพราะเดิน supermarket ตอนกำลังหิว อยากกินไปหมดทุกอย่าง) ก็เลยซื้อปลาหมึกมาลองทำดูด้วย เปิดตำราพอหาเมนูทำไม่ยากนัก ก็ได้มาเป็น ปลาหมึกทอดจิ้มมายองเนส

ขั้นแรกล้างปลาหมึกให้สะอาด หั่นเป็นชิ้นๆ พอดีคำ

โรยแป้งอเนกประสงค์ลงไป ใส่เครื่องปรุงรสทั้งหลาย ประกอบด้วยเกลือ พริกไทย และ paprika ปริมาณกะๆ เอา

คลุกให้เครื่องเทศเข้ากับปลาหมึก

จากนั้นตั้งเตา ใส่น้ำมันให้ท่วม (ตามสูตรบอกให้ใช้น้ำมันมะกอก แต่ทำใจไม่ได้ เพราะมันแพง ใส่น้ำมันพืชแทนคงพอได้) รอให้ร้อนแล้วหย่อนปลาหมึกลงไป

ทอดจนเหลืองกรอบ ก็ตักใส่จานได้

ตามสูตร ต้องมีมายองเนสไว้จิ้มด้วย ส่วนผสมก็ใช้มายองเนสยี่ห้อคิวพี (อร่อย ชอบมาก) ใส่พาร์สลีย์สับ แล้วก็บีบมะนาวลงไปเล็กน้อย

ตามตำราเค้าว่าก่อนจะคลุกเครื่องปรุงกับปลาหมึกผสมเข้าด้วยกัน ให้ซับน้ำที่ปลาหมึกให้มันแห้งๆ ก่อน แต่ที่ทำไปสงสัยว่าจะแห้งไม่พอ แป้งมันเลยยังจับตัวเป็นก้อนๆ อยู่

ทำอาหารแบบใช้วัตถุดิบเยอะๆ มาหลายหนแล้ว คราวนี้เป็นเมนูทำง่ายๆ กินง่ายๆ วัตถุดิบไม่เยอะบ้างดีกว่า เป็นปีกไก่ทอด สูตรทั้งกรอบและเค็ม

ขั้นแรกก็เตรียมปีกไก่ จะเป็นปีกบนหรือปีกกลางแล้วแต่ชอบ ถ้าเอาออกมาจากช่อง freeze ก็ defrost เสียก่อน เอามาคลุกกับเกลือให้ทั่ว เค็มมากน้อยแล้วแต่ชอบ ตั้งทิ้งไว้แล้วไปเตรียมกระทะ

ใช้กระทะก้นลึก ใส่น้ำมันกะพอให้ท่วม 60-70% ของปีกไก่ ตั้งไฟแรง รอให้น้ำมันเดือด แล้วเอาไก่ใส่ลงไปได้เลย (ระวังน้ำมันกระเด็นด้วย)

รอจนสุกเหลืองกรอบ แล้วพลิกอีกด้านนึง ทอดต่อให้สุก เสร็จแล้วตักใส่จาน กินร้อนๆ จะกรอบกำลังดี

เป็นเมนูที่ทำง่ายดี แต่เหนื่อยหน่อยตรงที่ว่าต้องทอดนาน 10-15 นาทีกว่าจะสุกทั้งสองด้าน แล้วก็เวลาที่ทอดเสร็จแล้วต้องมาเช็ดน้ำมันที่กระเด็นออกมาด้วย

เพิ่งค้นพบวิธีหาไดรเวอร์สำหรับวินโดวส์ XP/Vista คิดว่ามีประโยชน์มากในกรณีที่เว็บผู้ผลิตโน๊ตบุ๊คไม่มีให้ดาวน์โหลด เช่น driver สำหรับ Windows XP ของ Compaq CQ20-115TU ทางออกที่สะดวกที่สุดคือใช้โปรแกรม DriverMax

การทำงานของโปรแกรมจะสแกนฮาร์ดแวร์ในเครื่องทั้งหมด และนำไปเทียบกับฐานข้อมูลในเว็บว่าอุปกรณ์ตัวไหน ใช้ไดรเวอร์อะไร รุ่นล่าสุดเป็นรุ่นอะไร ซึ่งเราสามารถใช้ประโยชน์ได้หลักๆ ดังนี้

• หาไดรเวอร์สำหรับ unknown device
• ตรวจสอบว่าไดรเวอร์ที่ใช้อยู่ มีรุ่นที่อัพเดตกว่าหรือไม่
• แบ็กอัพไดรเวอร์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
  
  เนื่องจากผมไปเสาะแสวงหาไดรเวอร์มาเองจนครบแล้ว เลยได้ลองแค่การอัพเดตและแบ็กอัพไดรเวอร์ ขั้นตอนคร่าวๆ เวลาใช้โปรแกรมคือ

1. เปิดโปรแกรม (จะบอกทำไมเนี่ย =.=)
2. เลือก Check for driver updates
3. DriverMax จะคุยกับเซิร์ฟเวอร์ เพื่อตรวจสอบเวอร์ชันของไดรเวอร์แต่ละตัว
4. เสร็จแล้วมันจะเปิดเว็บเบราวเซอร์ขึ้นมา เพื่อแสดงรายการอัพเดตที่หาเจอ
5. คลิกเลือกไดรเวอร์ที่ต้องการอัพเดต มันจะให้เราดาวน์โหลดไฟล์นามสกุล .dmx ซึ่งไม่ใช่ไฟล์ไดรเวอร์โดยตรง แต่เป็นไฟล์เก็บข้อมูลของไดรเวอร์ที่จะดาวน์โหลดอีกที
6. ดับเบิลคลิกไฟล์ดังกล่าว จะเป็นการเรียก DriverMax Agent เพื่อดาวน์โหลดตัวไดรเวอร์จริงๆ
7. ดาวน์โหลดเสร็จแล้วจะมีรายการไดรเวอร์โผล่มาในช่อง Downloaded drivers สามารถคลิกเลือกเพื่อติดตั้งได้
8. ติดตั้งเสร็จก็รีบูต 1 รอบ ตามธรรมเนียมของวินโดวส์ ถ้าไม่มีปัญหาเราก็จะได้ไดรเวอร์เวอร์ชันใหม่มาใช้แทน

ในการอัพเดตพบว่าสามารถอัพเดตได้สำเร็จร้อยละ 90 (ส่วนที่ไม่สำเร็จคือชื่ออุปกรณ์เหมือนกัน แต่ชื่อผู้ผลิตไดรเวอร์ต่างกัน) สิ่งที่คิดว่าโอเคก็คือ ถึงอัพเดตไม่สำเร็จมันก็จะกลับมาใช้เวอร์ชันเก่าให้เอง ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด

สำหรับการแบ็กอัพก็ตรงไปตรงมา โดยเลือก Export drivers แล้วจะมีรายการไดรเวอร์ทั้งหมดขึ้นมาให้ติ๊กเลือก จากนั้นก็เลือกที่เซฟ แล้วสั่ง export ได้ทันที

มีข้อสังเกตอยู่นิดนึงคือเวลาอัพเดตผ่าน DriverMax เหมือนมันจะเข้าไปจัดการรายการไดรเวอร์ในวินโดวส์ใหม่ คือตามปกติเวลาคลิกดู driver ของอุปกรณ์ มันจะเป็นชื่อไฟล์ตามที่ผู้ผลิตสร้างมา แต่พออัพเดตแล้ว มันจะกลายเป็น 1.inf, 2.inf, … อะไรทำนองนั้น ซึ่งจริงๆ ก็ใช้งานได้ตามปกติ ไม่มีปัญหาอะไร แต่สำหรับผู้ต้องการความโปร่งใสอาจจะหงุดหงิดหน่อยๆ ว่าเฮ้ย ไอ้โปรแกรมนี้มันมางุบงิบทำอะไรกับไดรเวอร์ฟระ อะไรทำนองนั้น

คำแผ่เมตตาให้แก่ตนเอง

สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุฯ
จงมีความสุขกายสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นนี้เทอญฯ

วันนี้เกิดความคิดจะกำจัดมันฝรั่งและแครอทที่เหลืออยู่ในตู้เย็นออกไป ทิ้งไว้นานก็กลัวจะเน่าเสีย แต่จะทำแกงกะหรี่อย่างที่เคยทำก็รู้สึกว่าทำกินบ่อยแล้ว เดี๋ยวจะกลายเป็นเมนูสิ้นคิดไปเสียฉิบ

พอลองเปิดหาสูตรตามเว็บไปเรื่อยๆ ก็ได้ไอเดียเรื่องทำสตูว์เนื้อขึ้นมา ค้นสูตรมาได้สองสามอัน วิธีการไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ เลยต้องอาศัยการมั่ว (อีกแล้ว) ทำตามมีตามเกิดเอา

ขั้นแรกเตรียมวัตถุดิบ มันฝรั่ง แครอท หอมใหญ่ กระเทียม หั่นเป็นชิ้นๆ ให้เรียบร้อย

ละลายเนยในหม้อ เอากระเทียมลงไปผัดให้สุกนิดนึง แล้วตามด้วยหอมใหญ่ มันฝรั่ง แครอท ใส่แป้งลงไปเล็กน้อย คลุกๆ ให้ทั่ว

อีกเตานึง ละลายเนยเหมือนกัน แล้วเอาเนื้อที่หั่นเป็นชิ้นๆ ลงไปผัดให้พอสุกข้างนอก ข้างในยังไม่สุก ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทย

เทเนื้อ (+น้ำที่ไหลออกมา) ที่ผัดในกระทะเล็ก ลงใส่หม้อรวมกับส่วนผสมอื่นๆ แล้วก็ใส่เห็ดหอมลงไปด้วย (คิดว่าน่าจะเข้ากัน) ใส่เครื่องเทศตามชอบใจ ที่ใส่ลงไปก็มี paprika, sage, cinnamon (มั่วทั้งนั้น) จริงๆ ต้องใช้อย่างอื่นด้วย แต่ว่ามีอยู่แค่นี้ ก็เลยจำต้องใส่แค่นี้

มีสตูว์เนื้อบางสูตร เค้าให้ใส่เบียร์ลงไปด้วย แต่เนื่องจากหาซื้อเบียร์เบลเยี่ยมไม่ได้ เลยต้องเลือกเอาจากเบียร์ที่มีอยู่ ได้แก่ สิงห์ ลีโอ และไฮเนเก้น คิดอยู่หลายตลบก่อนตัดสินใจเลือกสิงห์ เนื่องจากรสชาติที่เข้มข้น น่าจะเหมาะดี

เทเบียร์ลงไป แล้วใส่น้ำเล็กน้อย ชิมรสให้ได้ตามต้องการ (ไม่ต้องเข้มข้นมาก เพราะเคี่ยวไปแล้วน้ำจะระเหยออกไป ทำให้รสเข้มขึ้นอีก) ตั้งไฟให้เดือด

ตั้งไฟอ่อนไปเรื่อยๆ สัก 2-3 ชั่วโมง คอยคนเป็นระยะไม่ให้ติดก้นหม้อ เสร็จแล้วตักมากินกับข้าวสวยร้อนๆ

เนื่องจากเมนูนี้เป็นการมั่วเอาเยอะมาก ทำให้สุดท้าย ออกมาแล้วรสชาติก็มั่วๆ อยู่ ยังดีที่อย่างน้อยก็อยู่ในระดับพอกินได้ คาดว่าสาเหตุมาจาก เครื่องเทศไม่ครบ และใส่แบบไม่รู้อะไรเลย ทำให้รสชาติออกมาพิลึกเกิน

นอกจากนี้ สตูว์หม้อนี้ยังมีรสขมแปลกๆ ซึ่งน่าจะมาจากเบียร์สิงห์ คราวหน้าเปลี่ยนเป็นลีโอน่าจะดีกว่า

Gratin ภาษาไทยออกเสียงตามภาษาฝรั่งเศส อ่านว่า กราแตง เป็นอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่ง ที่วิธีทำไม่ลำบากนัก (มั่วๆ เอา) แต่อาจจะต้องใช้เครื่องครัวเยอะหน่อย

ขั้นแรก ทาเนยให้ทั่วถ้วยทนความร้อน หั่นมะเขือเทศเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไปเป็นชั้นล่างสุด

เนื่องจากเมนูนี้ชื่อ smoked fish gratin ชั้นต่อมาเลยใส่ปลารมควัน ในสูตรที่ไปอ่านมาเค้าให้ใส่ปลา trout กับปลา haddock แต่ไม่รู้จะไปหาที่ไหน เลยใส่ปลาแซลมอนรมควัน กับปลาหิมะรมควันแทน (พอจะหาซื้อได้ตาม supermarket ทั่วไป)

โรยชีสลงไป อันนี้ใช้ Parmesan cheese กับ Emmental cheese หาซื้อได้ตาม supermarket ทั่วไปเช่นกัน ถ้าชอบกินผักอาจจะใส่ลงไปด้วยเลยก็ได้ อย่างในรูปใส่พาร์สลีย์กับบร็อคโคลี

จากนั้นก็เทครีมลงไป มากน้อยตามชอบ

ตอนที่จะอบ ให้อุ่นเตา (preheat) ไปที่ 220 C แล้วค่อยเอาถ้วยใส่วัตถุดิบของเราใส่เข้าไป อบเป็นเวลา 20-30 นาที ได้ออกมาตามรูป

จากที่ทำ เหมือนจะใส่ชีสน้อยไป และใส่ครีมมากเกิน หน้าตาเลยออกมาไม่สวยเท่าไหร่

ความยากลำบากของเมนูนี้คือ วัตถุดิบมันแพง! แซลมอนรมควัน, ปลาหิมะรมควัน ขายกันขีดละ 100 กว่าบาท ต้องรอจังหวะมันลดราคา ถึงจะพอซื้อมากินได้ หรือ Emmental cheese ก็แพงกว่าชีสที่ได้ใช้ทำอาหารบ่อยๆ อย่าง Parmesan หรือ Mozzarella อยู่เยอะเหมือนกัน ถ้วยทนความร้อนสำหรับอบก็ไม่ใช่ราคาถูกๆ ที่สำคัญคือ เตาอบ โชคดีที่ว่าตอนซื้อไมโครเวฟ เลือกซื้อรุ่นที่ถูกที่สุดที่มันอบได้ (แต่ก็ยังแพงกว่ารุ่นที่เวฟได้อย่างเดียวอยู่ดี)

นานๆ ทำกินทีนึงก็พอไหว

ไม่ได้เขียน blog มานานมาก (~ปีกว่า)  เพราะความขี้เกียจ  งานยุ่ง,  xbox360, wii,  psp,  ds,  เก้ารอเก้า…    จนวันนี้งานเข้า อารมณ์ขึ้น เลยต้องหาที่ระบายหน่อย ได้ฤกษ์ up blog ไปในตัว และอาจจะเป็นการทำบุญทางอ้อมสำหรับคนที่อยากซื้อ notebook ด้วย   จะได้มีข้อมูลเพิ่มเติมไว้พิจารณา

ปีที่แล้วผมซื้อ notebook hp dv2626tx  ราคา 42,000 บาท (inc vat)    กะว่าจะซื้อทั้งที่ ก็ซื้อ brand ที่มัน(น่าจะ) ดูดีนิดนึง คุ้มค่า ในรุ่นที่มันมีราคาหน่อยนึง โดยคาดหวังว่ามันจะทนมือทนตีนแบบแรดเหยียบได้ไม่พัง

   หลังจากใช้ไปซํกปีกะสามเดือน (แน่นอน หมดประกัน)  มันก็ตายไปเฉยๆ  ไปเข้าศูนย์ บอกว่าบอร์ดช๊อร์ต  ค่าซ่อมประมาณ 14,000 (ประเมินคร่าวๆ) ฟังราคาแล้วร้องเจี๊ยก ต้องหนีไปซ่อมพันทิพย์  3,500   ถึงตรงนี้ยังเป็นเรื่องปกติ  notebook ทุกยี่ห้อมีโอกาสเป็นงี้ได้หมด  แต่หลังจากนั้นอีกสองเดือน  อาการของมะเร็งร้ายที่แฝงในเครื่องก็เริ่มแสดง   จอภาพเริ่มแตก เครื่องเริ่ม hang  และ boot ไม่ขึ้น

 (ภาพประกอบจากกระทู้นี้  อาการเดียวกัน  http://forums.overclockzone.com/forums/showthread.php?p=6442419)

เจองี้หลายๆ ครั้งเข้า เริ่มนอยด์แตก  หิ้วเครื่องไปร้านซ่อมอีกครั้ง ร้านบอกว่าเป็นที่การ์ดจอ คนละอาการกับเดิม ค่าซ่อมอีก 3,500  (ฮะ ก็ตูเพิ่งซ่อมร้านเมิงไปไม่ถึงสองเดือนดีเลยอ้ะ)  ร้านมันก็บอกว่าคนละอาการ เริ่มหงุดหงิดเดินกลับมาเช็คข้อมูลในเน็ต และแล้วก็จำนวนด้วยหลักฐาน  ร้านมันพูดถูกแฮะ (ดีไม่วีนแตกไปเถียงกับมัน)  อาการนี้โดนชาวบอร์ด overclock zone เรียกว่ามะเร็ง (แหม เข้าใจตั้งชื่อ)    ปัญหาเพราะการ์ดจอ NVIDIA รุ่น 8400/8600 มันกาก..  ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เพราะคนทำมันอาจจะ QC พลาด

 ทีนี้ ปัญหาของ HP มันอยู่ตรงไหนล่ะ  มันก็อยู่ที่ว่า  ยี่ห้ออื่นๆ เช่น DELL / Apple / BenQ รับเคลมคอมพิวเตอร์รุ่นที่มีปัญหาจากการใช้ chipset สองตัวนี้และขยายเวลารับประกันให้ และเคลมได้ทุกที่ทั่วโลก  ขณะที่ HP มีการขยายประกันให้เพียงบางรุ่น (ซึ่งเป็นรุ่นที่ขายใน US) ขณะที่รุ่นหลายๆ รุ่นที่ขายในไทย ไม่มีใน US กลับไม่มีการประกันเพิ่ม  และความน่าเบื่อของศูนย์บริการ HP ที่ต้องถ่อไปถึงอื้อจื่อเหลียงในเวลาราชการ ขณะที่ DELL มี on site service มาถึงที่

และความกากยิ่งกว่านั้นอยู่ที่ HP model 2xxx หลายๆ รุ่น มีปัญหานี้มากกว่าคอมพิวเตอร์ยี่ห้ออื่นมากกกกกกๆๆๆๆ  เป็นไปได้ว่า อาจจะเพราะการออกแบบทีตัวระบายความร้อน ไม่แนบสนิทกับ GPU   (คลิก~ดูวีดีโอประกอบที่มีใครซํกคนทำขึ้น) 

 เป็นไปได้ว่า ผมอาจเป็นคนส่วนน้อยที่โชคร้าย  แต่ยิ่ง search ไป ก็ยิ่งเจอคนที่มีปัญหากับรุ่นนี้ ถึงขนาดตั้งกันเป็น google group,  รึโพสต์บ่นกันยาวเป็นหางว่าวใน pantip   แต่เอาเป็นว่า ใครที่คิดจะซื้อ notebook ยี่ห้อไหน ก็ลองเอาข้อมูลตรงนี้ไปร่วมพิจารณาดูละกัน  ส่วนผมจะหนีไปใช้ desktop ซะให้สิ้นเรื่องสิ้นราว  แล้วพก HDD external ไปทำงานแทน  สบายใจสบายกระเป๋ากว่ากันเยอะ เอิ้ก

edit @ 15 May 2009 22:23:27 by AccBLue

ในที่สุดสถานะเว็บก็กลับมาเป็นปกติ มี index ใน Google, มี PageRank, มีรายละเอียด incoming links เหมือนชาวบ้านแล้ว

ขอบคุณ Google ที่ปลดแบนครับ จุ๊บๆ ^^

นับระยะเวลาที่โดนแบน ตั้งแต่ส่ง reconsideration request ครั้งแรกไปก็ประมาณเกือบสองอาทิตย์ได้ ส่งไปทีแรกรออยู่ 3-4 วัน ปรากฏว่าเงียบสนิท ไม่หือไม่อือ คงเพราะเขียนไปแนวๆ ว่า ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ อยู่ๆ มาแบนผมทำไม ชี้แจงด้วย (ประมาณว่าโวยวายอย่างเดียว ไม่อธิบายอะไรเลย) คิดได้ดังนั้นเลยส่งไปอีกรอบ เนื้อความประมาณเดียวกับที่เขียนในโพสต์นี้ ปรากฏว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น คือ index กลับมา แต่ผลการค้นหา link:suksit.com ไม่ขึ้น คาดว่าคงเป็นเพราะ Google พยายามกรอง link อยู่ ซึ่งในระหว่างนี้ PR ก็เป็น N/A เช่นกัน จนมาเมื่อเช้าเห็น PageRank เด้งขึ้นมาเป็น 4 เลยลอง Google link:suksit.com ปรากฏว่ากลับมาเีรียบร้อยแล้ว

เหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้รู้ว่า ไม่ควรใส่ backlink ไว้ในธีม เอ๊ย… ไม่ใช่ สอนให้รู้ว่า ใครๆ ก็ใช้ Drupal ได้ ไม่เว้นแม้แต่เว็บที่อาจถูกจัดอยู่หมวดแบล็กลิสต์ ดังนั้น Drupal theme developer พึงระวัง เว็บของท่านอาจเป็นรายต่อไป

อธิบายสั้นๆ ก่อนสำหรับ canonical link tag ว่าคือ tag ที่เอาไว้บอก search engine ว่า หน้าที่มันกำลังอ่านอยู่นั้น มีเนื้อหาซ้ำกับหน้าอื่น และจริงๆ มันควรจะไปอ่านจากหน้าไหนแทน เพื่อไม่ให้ search engine มองว่าเราทำ duplicate content รายละเอียดเต็มๆ แนะนำให้อ่านจากบล็อกของ Matt Cutts

ใน Drupal ที่สนับสนุนการใช้งาน clean URLs ก็มีโอกาสทำให้เกิด duplicate content ได้เช่นกัน ตัวอย่างที่ง่ายที่สุดคือเมื่อเปิดใช้งานโมดูล Path ที่สามารถสร้าง alias ให้กับ node ได้ สมมติว่าเราสร้าง alias ชื่อ /content/node-123-title ให้กับ /node/123 จะทำให้เราสามารถเข้าถึงเนื้อหาของ node นี้ได้สองทางคือ http://www.example.com/node/123 และ http://www.example.com/content/node-123-title ซึ่งถ้า search engine เห็นว่า URL ต่างกัน แต่มีเนื้อหาเหมือนกันเด๊ะ ก็จะมองว่าหน้าใดหน้าหนึ่งเป็น duplicate content แน่นอน

ทางแก้ที่นิยมใช้กันคือการใช้โมดูล Global Redirect ช่วยในการ redirect URL จาก /node/123 ไปยัง /content/node-123-title โดยอัตโนมัติ ซึ่งในเคสทั่วๆ ไปก็ใช้งานได้ดีในระดับหนึ่ง

สำหรับเคสของผม (กับอีกหลายๆ บล็อกแถวนี้) จะต่างไปเล็กน้อย เพราะผมใช้โมดูล Pathauto ช่วยในการสร้าง alias สำหรับแต่ละ node โดยตั้งกฏไว้ว่าให้สร้าง alias เป็น node/[nid]/[title-raw] (ดูตัวอย่างจริงๆ ได้จาก address bar ของเบราเซอร์) สมมติว่าสร้าง /node/456 โดยมี title เป็น Drupal Rocks ผมจะได้ alias ชื่อ /node/456/drupal-rocks ซึ่ง Global Redirect ก็สามารถ redirect จาก /node/456 มาที่ /node/456/drupal-rocks ได้ตามปกติ ดูเผินๆ ก็เหมือนไม่น่าจะมีอะไร แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิด

ปัญหามีอยู่ว่า ไม่ว่าผมจะใช้ URL อะไรก็ตาม ขอให้ขึ้นต้นด้วย /node/456/… ผมจะสามารถเข้าถึงเนื้อหาของ node ได้เสมอ เช่น /node/456/drupal-sucks หรือ /node/456/789 ก็จะมาโผล่ที่หน้าเดียวกันโดยที่โมดูล Global Redirect ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ดังนั้นเวลาเปลี่ยน title ของ node หรือเวลามีลิงค์จากที่อื่นมาโดยที่ URL ด้านหลังสุดไม่เหมือนของปัจจุบัน ก็อาจทำให้ search engine มองว่าเป็น duplicate content ได้ง่ายๆ

เอาปัญหานี้ไปถามใน Drupal Thailand ได้คำตอบว่าใช้ canonical link tag น่าจะเวิร์กสุด และก็มีคน implement โมดูลของ Drupal ไว้เรียบร้อยแล้ว โดยการแก้ไขโค้ดของโมดูล Global Redirect ให้มีตัวเลือกว่าจะ redirect ไปเลย หรือให้ใส่ canonical URL เข้าไปใน <head> แทน ให้เลือกใช้แบบใดแบบหนึ่ง ซึ่งผมไม่ค่อยถูกใจเท่าไร เพราะตามความคิดผมน่าจะลอง redirect ดูก่อนเพื่อให้ทั้ง user และ search engine เห็น URL เหมือนๆ กัน ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยใส่ canonical tag เพื่อไม่ให้ search engine มองว่าเป็น duplicate content

ดังนั้นหลักการที่คิดไว้ในใจคือให้โมดูล Global Redirect ทำหน้าที่ของมันไป และใช้ canonical link tag เข้ามาเสริม ประกอบกับอ่านคอมเมนต์ของ Matt Cutts ที่ตอบคำถามของ Geoff เลยได้ออกมาเป็นโมดูลง่ายๆ ที่จะใส่ canonical tag ให้กับหน้า node view โดยเอา URL มาจาก alias ของ node นั้นๆ

เนื่องจากโค้ดสั้นมาก ขี้เกียจทำเป็น package เอามาแปะในนี้เลยละกัน

canonical_tag.info:

; $Id$
 
name = "Canonical Tag"
description = "Searches for an alias of the current URL and adds a canonical tag if found. Stops duplicate content arising when path module is enabled."
dependencies[] = path
core = 6.x

canonical_tag.module:

<?php
// $Id$
 
function canonical_tag_nodeapi(&$node, $op, $teaser = NULL, $page = NULL) {
  switch ($op) {
    case 'view':
      if ($page && function_exists('drupal_get_path_alias')) {
        $alias = drupal_get_path_alias('node/' . $node->nid, $node->language);
        $canonical_url = url($alias, array('absolute' => TRUE, 'alias' => TRUE));
        drupal_set_html_head('<link rel="canonical" href="' . $canonical_url . '" />');
      }
      break;
  }
}

ตอนนี้ลองติดตั้งและใช้งานอยู่ในบล็อกนี้ คิดว่าน่าจะช่วยแก้ปัญหา duplicate content สำหรับคนที่ใช้ alias แบบเดียวกับผมได้… มั้ยฮึ!?

After I chose Yii Framework as my server-side technology, the next thing to choose was a JavaScript/AJAX library.

I was quite confident from the beginning that I’d use jQuery. Even though I never used it before, it seemed like everyone else was, so I though it must be pretty good.

Before jQuery I used ExtJS a little. ExtJS has a lot of cool widgets, but I never really understood how its widgets worked inside. I had some experience using Ext’s Element class to modify the DOM directly - I liked the low-levelness of it, but it was a little awkward to use. The thought of coding my own widgets (which I had to do for this new project) using ExtJS was scary.

So knowing that my new project is almost 100% JavaScript/Ajax and that I would have to write my own widgets since there aren’t any existing ones in any library that are like what I need, I decided to go with what people said was the best DOM manipulation library .. jQuery.

And so I tried it out … and was quickly amazed with how fast I was making progress on my project. Within a few days of using jQuery, I had the basics of the most important widget I had to code running. Using jQuery is a joy and whatever you imagine you can code it jQuery pretty quickly with only a few lines of code … but maybe too quickly.

The problem with using jQuery by itself is that because it is so easy to use, it can make you lazy in regards to structuring your code well and trying to make your code re-usable. Because everything feels like it’s only a few lines of code away to reality, you tend to go on and write it even though you already wrote a similar block of code just a few hundred lines above. At least this is what happened to me.

Because of this, even though I got my app working in only a few days it was (almost) all spaghetti code with little blocks of copy n pasted code all over the place and it was hard to find where to change things.

jQuery has a ‘plugin’ mechanism where you can extend jQuery by adding new functions to the $() object but I found it to be lacking. What was needed was a good Object Oriented Class system for JavaScript. My solution to that is going to be in my next post.

In any case, I have to say that jQuery is a very elegantly designed library that fulfills its purpose (DOM Manipulation) extremely well.

Here are the articles that helped me most when learning jQuery and more advanced JavaScript:

JavaScript Object-Oriented Programming Part 1 and Part 2 (a little dated, but explains the basics nicely)
Explaining JavaScript scope and closures
jQuery for JavaScript programmers
Improve your jQuery - 25 excellent tips
5 Tips for Better jQuery Code

อัพเดตสถานการณ์ล่าสุดหลังจากที่รู้ตัวว่าโดนแบนได้ 1 สัปดาห์

ตอนนี้เหมือนจะกลับมาบางส่วนแล้ว google info:suksit.com ให้ผลลัพธ์ถูกต้องตามภาพ

ปัญหาคือ PageRank ยังไม่ขึ้น เป็น N/A อยู่เหมือนเดิม ลองคลิกลิงค์ในหน้า info ข้างบนดูพบว่าทุกลิงค์ใช้การได้ ยกเว้นอันที่เขียนว่า “Find web pages that link to suksit.com” คลิกเข้าไปแล้วไม่เจอผลการค้นหา คิดว่าคงจะเกี่ยวข้องกัน

ยังไม่มีคำตอบจาก Google แต่คิดว่าคงเกิดจาก incoming link จริงๆ นั่นแหละ เพราะเขียนบอกไปใน reconsideration request แบบนั้นแล้วรู้สึกสถานการณ์จะดีขึ้นนิดหน่อย
<!–break–>
ไม่เข้าใจว่าทำไม Google ถึงมองว่าผิดกฏ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วคนทำธีมก็ควรจะได้ credit เป็น backlink กลับมาบ้าง แล้วเว็บไซต์ที่ดาวน์โหลดธีมไปใช้ เค้าก็เลือกใช้ของเค้าเองตามความสมัครใจ ถ้าเค้าอยากลบลิงค์ออกจริงๆ ก็ลบได้ ผมไม่ได้ไปแลกลิงค์ หรือจ่ายค่าจ้างให้ลิงค์กลับมาซะหน่อย หรือถ้าจะบอกว่าเป็นเพราะมีลิงค์มาจากเว็บไซต์ที่เกี่ยวกับการพนัน หรือโดนแบล็กลิสต์ มันก็อาจจะเกินไปนิดนึง เพราะเท่าที่เห็นคือถ้าใช่ก็คงมีแค่เว็บเดียว แล้วถ้าจะว่ากันจริงๆ มันก็ไม่ใช่ความผิดของผมด้วยซ้ำไป

To Google, if you have a chance to read this. I think it is common for theme developers to include a credit link in their themes. And it is not my fault that people choose to use one of my theme, which is likely to produce some links back to me, even if that site is considered “black listed” in your database. The themes are in drupal.org, which can be accessed by anyone around the world.

Or if I was banned because of other reasons, I would really love to know what it is.

Best Regards,

เปลี่ยนมาใช้ Xion Audio Player เป็นโปรแกรมเล่นเพลงได้ประมาณ 1 อาทิตย์ หลังจากสลับไปสลับมาระหว่าง foobar2000 กับ AIMP2 อยู่นาน

สาเหตุเพียงอย่างเดียวที่เปลี่ยนมาใช้ Xion คือ skin มันเทพมาก!!!

จริงๆ เคยลองใช้โปรแกรมนี้เมื่อประมาณสองปีที่แล้ว เพราะไปเห็น skin theTape_Normal ที่เป็นรูปเทปหมุนๆ แล้วรู้สึกว่ามันเจ๋งโคตรๆ แต่ซักพักก็เลิกใช้ไป เพราะเท่าที่จำได้คือตอนนั้น Xion ยังไม่ support Unicode ทำให้เล่นเพลงชื่อไฟล์ภาษาไทยไม่ได้ หรือเล่นแล้วชื่อมันเละยังไงนี่แหละ
<!–break–>
ด้วยความประทับใจกับ skin เลยพยายามแงะมันออกมาดู นามสกุลของไฟล์คือ .xsf เดาว่าน่าจะย่อมาจาก Xion Skin Format แต่จริงๆ แล้วเป็นไฟล์ที่ rename มาจากไฟล์ zip ธรรมดา เปิดเข้าไปครั้งแรกถึงกับตะลึง เพราะมันใช้ไฟล์ Photoshop (.psd) เพียงไฟล์เดียวเป็น skin แต่ก็ไม่ได้ดูรายละเอียดอะไรมาก เพราะคิดว่าตอนนั้นทำไปก็ไม่ได้ใช้

จนเมื่อสัปดาห์ก่อนพยายามหาโปรแกรมเล่น MP3 มาลงใน Compaq CQ20-115TU ก็เลยลองโหลด Xion มาลงดู ปรากฏว่าคราวนี้เล่นเพลงที่ชื่อไฟล์ / ID3 tag เป็นภาษาไทยได้ไม่มีปัญหา เลยตกลงปลงใจใช้ตัวนี้ทันที

ด้านความสามารถส่วนใหญ่ก็เหมือนกับ media player ทั่วๆ ไป มี playlist, equalizer, visualization, album art, ลิงค์กับ WLM โชว์ What I’m listening แบบอัตโนมัติ ฯลฯ ข้อเสียเท่าที่เห็นเพียงอย่างเดียวคือ ยังไม่มีระบบ library แต่เนื่องจากผมไม่ใช่นักฟังเพลงมืออาชีพ ปกติอยากฟังเพลงอะไรก็ลากๆ มาวาง เลยตัดปัญหาข้อนี้ไปได้ แต่คิดว่าอีกไม่นาน Xion คงจะมีระบบ library อย่างแน่นอน

นอกจากฟีเจอร์ที่ว่ามา สิ่งที่ทำให้ Xion ต่างจากโปรแกรมฟังเพลงตัวอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด คือระบบ skin ที่ง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าลองสังเกตรายการฟีเจอร์ 3 อันแรกในหน้าโฮมเพจ จะเห็นว่าเน้นโปรโมตระบบ skin กันเห็นๆ

ตามปกติเวลาพูดถึง skin เราจะนึกถึงไดเร็กทอรีหรือ archive ที่ข้างในมีไฟล์กราฟิกเล็กๆ หลายๆ ไฟล์ แล้วก็มีไฟล์คอนฟิกอันนึง อาจจะเป็น .xml หรือ .ini อะไรทำนองนั้น แต่สำหรับ Xion แค่มีไฟล์ .psd ไฟล์เดียวจบ

คอนเซ็ปต์ในการทำ skin สำหรับ Xion ก็ตรงไปตรงมา โดยจะอ้างอิงกับระบบ layer ในไฟล์ Photoshop เพียงแค่สร้างรูปอะไรก็ได้บน layer แล้วตั้งชื่อ layer ให้ตรงตามคีย์เวิร์ดที่ Xion เข้าใจ เราก็จะได้ skin ที่พร้อมใช้งานทันที เวลาทดสอบ ก็ลากไฟล์ .psd ไปใส่บนตัวโปรแกรมได้เลย ทำให้การสร้าง skin ใน Xion สะดวก และน่าสนุกอยู่ไม่น้อย

สรุปว่า Xion เป็นโปรแกรมเล่นเพลงอีกตัวที่น่าสนใจ โดยเฉพาะสำหรับคนที่อยากได้ audio player ที่มีระบบ skin แบบทำได้ง่ายๆ และไม่เหมือนใคร (ขึ้นอยู่กับความ lnw ด้านโฟโต้ช็อป และจินตนาการ) ที่สำคัญคือ Cliff Cawley ที่เป็นผู้พัฒนานั้น active มาก ขนาดที่ว่าผมไปถามถึงฟีเจอร์ที่ยังไม่มี แกก็ทำออกมาในเวอร์ชันถัดไปทันที

ปล. รูปข้างบนคือ skin ของ Xion แบบทำเองใช้เอง ไม่ค่อยมีหัว creative ได้แค่นี้แหละ

UPDATE: สำหรับขั้นตอนการสร้าง skin สำหรับ Xion ดูได้ที่บทความ วิธีการใช้โปรแกรม Xion ครับ

1. The Ratchada-Ladprao intersection
2. The Ban Ma intersection
3. The Klong ton intersection
    แยกตรงหน้าบ้านเลยนิหว่า แต่ไม่เป็นไรหรอก แยกนี้เราใช้เลี้ยวซ้ายผ่านตลอดอยู่แล้ว ผ่านๆ
4. The Asokepetch intersection
    จริงๆแยกนี้ก็ผ่านบ่อย แต่เป็นจากทางเพชรบุรีวิ่งข้ามสะพานไปนินา รอดๆ
5. The Wireless-Ploenchit intersection
    อันนี้น่าคิด ถ้ายังอยู่ที่ทำงานเก่า คงได้ผ่านทุกวัน โฮ๊ะๆ
6. The Sanghi intersection
7. The Phaya thai intersection
8. The Chokechai 4 intersection
9. The Nida intersection
10. The Urupong intersection
11. The Pradipat intersection
12. The Ratchada-Rama4 intersection
     มันใช่ตรงแยกที่จะเลี้ยวไปศูนย์ประชุมสิริกิติ์รึป่าวนะ ถ้าใช่ละก้อ เหอะๆ (ว่าแต่ แยกนี้มันติดเป็นประจำนินา)
13. The Lamsali intersection
14. The Bankhaek intersection
15. The Bangphat intersection
16. The Narinthorn intersection
17. The Ratchaprasong intersection
     แยก central world แน่ๆเลย รถติดจะตาย จริงๆไม่ต้องติดกล้องก็ได้ เห็นมีคุณตำรวจยืนอยู่ตลอดเลย
18. The Asoke-Sukhumvit intersection
     แยกที่รถติดที่ซู๊ดดดดดด… ถ้าไม่ใช่วันอาทิตย์ก็ไม่อยากผ่านหรอกแยกนี้
19. The Sathorn intersection
     อันนี้ก็ผ่านบ่อย ตำรวจก็มายืนจับรถที่ผ่าไปแดงเป็นประจำอยู่แล้วนินา (ตาตำรวจน่าจะแจ๋วกว่ากล้องอีก)
20. The Taksin intersection
     แยกสุดยอดความติดอีกแยก อย่าให้ได้ไปพบพานตอนเช้าและเย็นเล้ยย
21. The Poh Kaew intersection
22. Pattanakarn-cross Ramkhamhaeng 24 Road intersection
23. The Rom Klao intersection
24. The Sulakakorn intersection
     อันนี้นานๆผ่านที ตอนลงทางด่วนท่าเรือ
25. The Mengjai intersection
26. The Thaphra intersection
27. The Prawes intersection
28. The Henri Dunont intersection
     ไป paragon ทีไรได้ไปเส้นนี้ทุกทีเลย เคยโดนตำรวจเรียกหาตอนอยู่เลนเลี้ยวผิดด้วย (ไม่ได้ตั้งใจนะค่ะ)
29. The Prachanukul intersection
30. The Bang Pho intersection

ไปๆมาๆ 10/30 แนะ เหอะๆ…. ก็หนึ่งในสามเลยนะนั่น คงได้ช่วยเค้าทดสอบบ้างละ (มั้ง) โย่ะ

มีของเหลืออยู่ในตู้เย็น ที่อยากจะรีบเอามาทำก่อนที่มันจะเสียคือ วิปปิ้งครีม ยี่ห้อโฟร์โมสต์ ซื้อมากล่องใหญ่ ขนาดตั้ง 1 ลิตร แต่ยังไม่ได้เอามาทำอะไรกินเลย เมนูที่ใช้ครีมทำด้วย ก็ออกจะหายาก โชคดีที่ยังมีเว็บ Recipe Puppy มาช่วยเอาไว้ได้

วิธีใช้งานก็แค่ใส่วัตถุดิบที่เรามีลงไป แล้วมันจะไป search หาเมนูที่ใช้วัตถุดิบที่เรามีมาให้เอง ง่ายดี

ในที่สุดก็ได้เมนูที่ทำไม่ยาก ใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ นั่นคือ Pork in Mushroom Sauce แปลเป็นชื่อไทยว่า หมูราดซอสเห็ด?

วิธีทำ ขั้นแรก เอาหมู (2 ขีด) มาหั่นเป็นชิ้นๆ คลุกกับเกลือ (1 ช้อนโต๊ะ) พริกไทยดำ (1/4 ช้อนโต๊ะ) ตามด้วยแป้งอเนกประสงค์อีกพอประมาณ (กะๆ เอา ไม่ได้วัด)

เอาเนยละลายในกระทะ แล้วโยนหมูที่ผสมไว้ลงไป ผัดไปจนเริ่มสุก

จากนั้นใส่เห็ด (อะไรก็ได้มั้ง แต่ในตู้เย็นเหลือแต่เห็ดออรินจิ) ใส่ครีม และบีบมะนาวลงไป 1 ลูก

ตั้งไฟอ่อนไปเรื่อยๆ สัก 15 นาทีก็ยกลง ตักใส่จาน เสิร์ฟได้

ปล. จะให้หน้าตาสวยกว่านี้ ควรใส่ผักลงไปด้วย แต่ในตู้เย็นเหลือแค่กะหล่ำปลี คิดว่าไม่ใส่จะดีกว่า

ปอ. (มันย่อมาจากอะไร?) รูปไม่ค่อยสวย เพราะกล้องดิจิตอลตัวเก่งโดนคนอื่นยืมไป เลยต้องใช้กล้องมือถือห่วยๆ ถ่าย

ปฮ. สิ่งที่เรียนรู้วันนี้ คือ ถ้าไม่แน่ใจเรื่องปริมาณเครื่องปรุง ใส่ให้เยอะๆ ไว้ก่อน จะอร่อยกว่าใส่น้อยเกิน